istifra

21 yaşındayım ve ölmeyi istiyorum. ama ne yazık ki bunu kendim başaramayacak kadar da korkak biriyim. bu yüzden kendimi alkole ve sigaraya verdim. madem kendimi öldürebilecek kadar götüm yoktu bari dış etmenler ile bu süreci hızlandırayım.

önceleri tek bira içiyordum uyumak için. kendimi avutuyor idim. sadece tek bira ya ne olacak diyordum. o zamanla iki oldu üç oldu dört oldu, oldu da oldu. artık alkol hayatımın en önemli parçası haline geldi. bütün düzenimi bir şekilde içmeye göre ayarlıyorum. içmez ise gözüme uyku girmiyor. kafam gereğinden fazla çalışıyor. sineğin yağından bile kendimi dert bulur hale gelmiş durumdayım. hiç bir şey kafama takılmadı mı, çözümü basit ayık iken, eve hırsız girme ihtimali. ev sahibimin çilingir olduğu gerçeği olmasına rağmen sürekli tedirgin uyuyordum içmeden. biliyorum bir bok olacağı yok sikik bir öğrenci apartmanın zemin katındaki 1+0 evde kalıyorum. ev pislik içinde ve çalınacak değerli hiç bir şey yok. ama olsun yinede kafamın çalışması lazım. çalışmalı ki kendimi mutlu hissedeyim. kendimi düşünmeyen insandan farklı göreyim.

neden böyleyim bilmiyorum. neden diğer düşünmeyen insanlardan farklı olmak için kendimi zorladığımı bilmiyorum. neden bende sistemin işleyen bir parçası olamadığımı, neden düşünmeyen sorgulamayan bir birey olmadım bilmiyorum. dünyanın içinde bulunduğu durumları ve ülkemin geleceğini neden düşündüğümü bilmiyorum. aslında biliyor da olabilirim. sonuçta ben bir insanım ve bu ülkede yaşamak zorundayım. ne kadar istesem de başka yerlere kaçma şansım yok. içinde bulunduğum yere elimden geldikçe katkıda bulunmak istiyorum. çünkü burası benim geleceğim olacak yer ve bu yere mecbur katkıda bulunmalıyım ki burası daha da iyiye gitsin. daha da iyiye gitsin ki ben mutlu yaşayayım. ama buna izin verilmiyor. daha iyiye gitmesi için ne kadar uğraşır isem aksine şeyler oluyor. hayatlar yok oluyor ve bunları kimse önemsemiyor. bu içinde bulunduğum toprak parçasında hayat gereğinden fazla değersiz.

bende bu değersizlikten sıkıldım. yarın öbür gün başıma bir şey geldiğinde yeterli torpilim yok diye herkes bana sırtını dönebilir. zaten hayatım boyunca asla yanımda destek olan yoktu. her insanın her daim yalnızlığa mahkum olduğunu birinci elden tecrübe etmiş biriyim. bu dünyada sadece sen varsın, yanında olacak kimse yoktur. ne kadar senin yanında olacağını söyleyenler olacak olsa da günün sonunda onların kendi mühim dertleri vardır, seninle ilgilenmezler.

neden ilgilensinler ki aslında, sonuçta onların kendi ufak dünyaları vardır. o dünyalarında kendilerine kurdukları yalanlar ile yaşarlar. yaşasınlar yaşamasına buna benim laf etme hakkım yok aslında bakınca fakat bence var. kendisini iyilik ve doğruluk için parçalayan insanları gördükçe laf etmek istiyorum.

bu hayat asla kendi inandığınız küçük dünya ile sınırlı değildir. yaşadığımız toprak parçasında yaşanan bütün rezilliklerden kaçmaya çalışsanız dahi bir şekilde önünüze çıkacaktır. ne kadar sen bundan kaçmayı istesen bile gerçekler yüzüne tak tuk tak vurulacaktır. işte o zaman gelmeden bunlara hazırlıklı olur isen yaşadığın toprak parçasının nasıl bir çukur olduğunun farkına varırsın. farkı varırsın ki sana garip gelmez. sana garip gelmez ki bunları sindirip çözüm yolu bakarsın.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

günün sonunda herkes bir şekilde kendini mutlu edecek şeyler buluyor. ama ben bulamıyorum, asla da bulamadım. bulmak için çaba harcasam bile olmadı. mutlu olduğumu sandığım her an bir şekilde bana hüzün olarak döndü. çokça kendimi nasıl öldürürüm diye düşünüp denedim. ama neticesinde hayatta kalma refleksi ile şu halime geldim. belki tamam şu anda içinde bulunduğum hayat bu düşünceleri geri plana itiyordur. ama ne kadar itse de bir şekilde bu düşünceler beynimde sabit duruyor. belki dışarıdan bakıldığında hayatı seven biri bile olarak gözüküyorumdur. bilmiyorum. bilmekte istemiyorum bu saatten sonra. çünkü şu an tek hayalim ölmek. ölmek ve bu lanet yerden ve lanet yaşamdan kurtulmak. ama ne yazık ki bunu asla kendim yapabilecek kadar cesur değilim. yani intihar edecek götüm hiç bir zaman olmadı olmayacak gibi. ama inandığım tek şey var, en kısa zamanda ölmem lazım. tercihen sağlam bir kanser falan olursun ki en azla 6 ay falan yaşayıp gideyim bu dünyadan. ağır geliyor her şey bana.

şimdi kendime ufak bir iki kesik atacağım, bileğimi kesme provalarına yenilerini ekleyeyim ki belki bir gün intihar edebilecek kadar cesur olduğumda bana yol göstersinler.